Ik begon met een kleine Nederlandse irritatie en eindigde met het bestuderen van cv’s.
De Belastingdienst reageert niet op een LinkedIn-post over de Wet DBA. Geen zorgvuldig nee. Geen openbare toelichting. Categoriale stilte — het soort dat een legitieme vraag over hoe werk eigenlijk zou moeten worden gecontracteerd als ruis behandelt. Je zucht een keer, dan nog een keer, en de vraag muteert: wie, precies, bestuurt deze machines? Waar zijn ze voor getraind? Waar voelen ze zich verantwoordelijk voor?
De Nederlandse uitdrukking die past is brutaal en accuraat: te licht bevonden, drijft naar boven — te licht voor de diepte, en op de een of andere manier is dat wat drijft. Westers leiderschap, in te veel kamers die ertoe doen, voelt zwak, besluiteloos en vloeiend in machtspel zonder verantwoordelijkheid. Procedure is geperfectioneerd. Verhaal is gepolijst. Levering is optioneel. Wanneer de staat niet eens wil deelnemen aan een statuut dat de manier waarop mensen hun brood verdienen herdefinieert, kijk je niet naar technocratie. Je kijkt naar institutionele gewichtloosheid.
Daarom is de samenstelling van China’s hogere rangen in de afgelopen dertig jaar geen academische nieuwsgierigheid. Een opvallend hoog percentage van provinciale leiders, ministers en leden van centrale organen kwam op door technische, wetenschappelijke of technische opleiding. Dat is niet toevallig. Vanaf het hervormingstijdperk verheven het systeem mensen met operationele ervaring in industrie, infrastructuur en complexe organisaties. Cadres werden verwacht politiek betrouwbaar en technisch competent te zijn — “rood en expert.”
Westerse politieke klassen draaien op een ander voedingsmiddel. Recht, campagnecommunicatie, consultancy en pure politieke carrières domineren de pijplijn naar hoge functies. Het resultaat is een bestuurstijl die signalering boven staal waardeert: korte horizonnen, meetbaar applaus en een talent voor het aankondigen van wat nooit helemaal zal arriveren. China is geen pure technocratie — de uiteindelijke autoriteit blijft bij de Communistische Partij, en wanneer loyaliteit botst met technische verdienste, wint Partijdiscipline nog steeds. Ideologie is niet verdwenen; het werd gelast aan technocratische methoden. Het punt is comparatieve gewicht. Het ene systeem geeft technische competentie nog steeds echte macht in wie er opklimt. Het andere promoot steeds meer mensen die een mediecyclus en een commissie kunnen overleven, niet noodzakelijkerwijs mensen die een grid, een fab of een samenhangende belastingpraktijk kunnen leveren.
Het nuttige contrast is dus niet de cartoon van “democratie versus dictatuur”. Het zijn open systemen die competentie nog serieus nemen versus open systemen die de lichtste operators naar de top laten drijven, en gesloten systemen die – ondanks hun gebrek aan vrijheid – nog steeds personeel inzetten voor technische diepgang. Het Westen houdt ervan zichzelf wijs te maken dat alleen concurrentie superioriteit garandeert. Een belastingdienst die niet reageert op Wet DBA, en een politieke klasse die verantwoordelijkheid als optioneel decor behandelt, suggereren anders. Openheid zonder competentie is slechts een beter podium voor onverantwoordelijkheid.
Op PolitiCap is dat verschil geen mening voor tijdens het diner. De civic market listeert ambtsdragers als politicus tickers en laat het publiek virtuele aandelen in dibs (virtuele DutchBud credits) houden. Leveringcapaciteit is een signaal van verantwoording. Systemen die ingenieurs en systemen die vertellers promoten, zullen niet op dezelfde manier afdrukken op een Politi Market Cap tape. Naar de dubbele IPO-datum van 11.11.2026 toe, zitten Xi Jinping (XIJINP) en Donald J. Trump (TRUMPD) al op dezelfde publieke raad. De tape scoort niet welke grondwet er beter uitziet. Het scoort wie staal, grids, fabs en beleid met coherentie beweegt – en wie voornamelijk de microfoon beweegt.
Ik geef nog steeds de voorkeur aan open concurrentie. Ik zal niet doen alsof het een vervanging is voor volwassenen die een statuut kunnen beantwoorden, een beslissing kunnen nemen en kunnen zinken als ze te licht zijn voor de taak. Als het Westen de lichtste blijft laten drijven, moet het stoppen met verrast te doen als zwaardere systemen blijven infrastructuur afdrukken terwijl we blijven excuses afdrukken.
Bron: bureauteste van patronen van openbaar leiderschap en een Nederlandse Wet DBA / Belastingdienst stilte op LinkedIn. Geframed voor het PolitiCap-spel.
Geef een reactie